Jest wiek XXV. Światem rządzą wampiry. Sklonowani dawni królowie i cesarze powracają na trony. Strzygoń Jarowitt wraz z Borutą Twardowskim knują zamach na papieża Jana Pawła VIII... Detektyw prywatny Azimow przemierza mroczne krainy środkowowschodniej Europy, tropiąc i odkrywając przerażające tajemnice Dzieci Nocy.

Rok nastał Pański 1427. Pamiętacie co przyniósł? Wiosną wonczas, ogłosił papież Marcin V bullę Salvatoris omnium, w której konieczność kolejnej krucjaty przeciw Czechom kacerzom proklamował. W miejsce Orsiniego, który leciwy był i haniebnie nieudolny, obwołał papa Marcin kardynałem i legatem Henryka Beauforta. Beaufort aktywnie bardzo sprawy się ujął. Wnet krucjatę postanowiono, która mieczem i ogniem husyckich apostatów pokarać miała. Gorące, skwarne było lato roku 1427. A co, pytacie na to Boży bojownicy? Cóż, kontynuują oni swoją misję. Po rejzach ich oddziałów pozostają jeno zgliszcza i trupy. Reynevan, medyk z wykształcenia i powołania, bierze udział w krwawych bitwach. Jest wielokrotnie brany w niewolę, ale ze wszystkich opresji wychodzi cało. Z zadziwiającą gorliwością nastają na niego wszyscy: i Inkwizycja, i złowrogi Pomurnik, i pospolici raubritterzy, których nikt nie przekona, że Reynevan nie miał nic wspólnego z napadem na wiozącego znaczną sumę pieniędzy poborcę podatków. A także wyjątkowo nań zawzięty Jan von Biberstein, pan na zamku Stolz, obwiniający Reynevana o zniewolenie jego córki. Pan Jan obiecuje, że napcha gwałciciela prochem i wystrzeli w powietrze. U boku Bożych bojowników Reynevan walczy za prawdziwą wiarę, mści się za doznane krzywdy, i odnajduje wreszcie miłość swego życia.

Kolejna książka mistrza fantasy to zbiór opowiadań drukowanych w "Fantastyce", m.in.: "Droga, z której się nie wraca", "Muzykanci", "Tandaradei!", "W leju po bombie", "Bitewny pył", "Złote popołudnie". Łączą się one z wiedźmińską sagą, o tytułowym "Coś się kończy, coś się zaczyna" mówi się nawet, że stanowi alternatywne zakończenie pięcioksięgu.

Reynevan, główny bohater tomów "Narrenturm" i "Boży bojownicy", nadal ma kłopoty, ciągle ktoś dybie na jego życie bądź przedstawia mu propozycję nie do odrzucenia. Prześladują go prozaiczni agenci wywiadu oraz siły nieczyste, wcale nie ukrywające swej diabelskiej proweniencji. Ale Reynevan żyje przecież w okrutnych i niebezpiecznych czasach. Na Śląsku i w Czechach, gdy przez ziemie te przetaczały się krucjaty i husyckie wyprawy odwetowe. Gdy nie znano słowa: "Litość" i z imieniem Boga na ustach wyrzynano tysiące niewinnych. Reinmar wierzy w religijną odnowę, staje po stronie zwolenników Husa, nawet gdy ci dokonują niewiarygodnych zbrodni. Cel uświęca środki. Reynevan chce pomścić śmierć brata. On, medyk i zielarz, idealista i bezinteresowny obrońca chorych i cierpiących, musi wcielić się w rolę husyckiego szpiega, dywersanta, zabójcy i bezlitosnego mściciela. Rozdarty pomiędzy obowiązkiem a głosem serca, stawia wszystko na jedną kartę, byle wyrwać ukochaną z rąk wrogów. On i Jutta to postacie niczym ze średniowiecznego romansu o Alkasynie i Nikoletcie.

„Nigdy nie mów nigdy!” W powieści pojawiają się osoby doskonale czytelnikom znane, jak wierny druh Geralta – bard i poeta Jaskier – oraz jego ukochana, zwodnicza czarodziejka Yennefer, ale na scenę wkraczają też dosłownie i w przenośni postaci z zupełnie innych bajek. Ludzie, nieludzie i magiczną sztuką wyhodowane bestie. Opowieść zaczyna się wedle reguł gatunku: od trzęsienia ziemi, a potem napięcie rośnie. Wiedźmin stacza morderczą walkę z drapieżnikiem, który żyje tylko po to, żeby zabijać, wdaje się w bójkę z rosłymi, niezbyt sympatycznymi strażniczkami miejskimi, staje przed sądem, traci swe słynne miecze i przeżywa burzliwy romans z rudowłosą pięknością, zwaną Koral. A w tle toczą się królewskie i czarodziejskie intrygi. Pobrzmiewają pioruny i szaleją burze. I tak przez 404 strony porywającej lektury.

Oto zbiór opowiadań nawiązujących do opowieści o wiedźminie Andrzeja Sapkowskiego. Teksty zawarte w prezentowanej książce zostały wyróżnione w konkursie zorganizowanym z okazji trzydziestolecia pierwszego wydania przygód Geralta. Główny bohater serii Sapkowskiego, prawdę mówiąc młodzieniaszkiem nie był już wtedy, gdy mieliśmy okazję spotkać go po raz pierwszy. Tak to jest jednak z bohaterami opowieści, zwłaszcza takimi jak on. Nie starzeją się. Nie szkodzi im upływ czasu. Ciągle na nowo potrafią rozbudzać wyobraźnię zarówno Czytelników, jak i kolejnych pokoleń twórców. Pierwszą opowieść o Geralcie z Rivii Andrzej Sapkowski opublikował w 1986 roku. Cztery lata później pojawił się zbiór złożony z pięciu tekstów przedstawiających niezwykłe losy Białego Wilka. I od tego zaczęła się burza, której echa nie milkną do dziś. Następnie pojawiły się kolejne dwa tomy opowiadań, złożona z pięciu części tzw. „Saga wiedźmińska”, film, serial, komiksy, a ostatnimi czasy także i gry komputerowe, które odnoszą spektakularny, międzynarodowy sukces. Trzydzieści lat minęło zatem od pierwszego spotkania z wiedźminem. Z tej to właśnie okazji „Nowa Fantastyka” i SuperNOWA zorganizowały konkurs na opowiadania inspirowane przygodami Geralta, jego przyjaciółek i kamratów. Oto zbiór złożony z wyróżnionych tekstów. To co przebija z nich na pierwszy rzut oka to pasja. Autorzy odnaleźli się doskonale w wykreowanym przez Sapkowskiego świecie. Nadają mu przy tym nowego, świeżego blasku. Warto zapamiętać ich nazwiska. Z pewnością nie raz jeszcze o nich usłyszymy. Na zbiór składają się następujące teksty: Marcin Zwierzchowski – „Dziedzictwo Białego Wilka” (przedmowa) Piotr Jedliński – „Kres cudów” (zwycięskie opowiadanie) Beatrycze Nowicka – „Krew na śniegu. Apokryf Koral” Sobiesław Kolanowski – „Ironia losu” Nadia Gasik – „Co dwie głowy...” Katarzyna Gielicz – „Skala powinności” Barbara Szeląg – „Bez wzajemności” Przemysław Gul – „Lekcja samotności” Tomasz Zliczewski – „Nie będzie śladu” Andrzej W. Sawicki – „Dziewczyna, która nigdy nie płakała” Michał Smyk – „Ballada o Kwiatuszku” Jacek Wróbel – „Szpony i kły”

Najlepsze z najlepszych. Barwne i przewrotne. Zbiór zawiera dziesięć opowiadań Andrzeja SAPKOWSKIEGO pisanych w różnych okresach życia i poruszających tematy czasem bardzo od siebie odległe. Jest więc i klasyczna fantasy, i SF, i political fiction, a groza bywa rozładowywana przez żart bądź literacką aluzję. Wszystkie z nich poprzedzone zostały przedmowami, w których SAPKOWSKI dowcipnie opisał tajniki swojego warsztatu i okoliczności, w jakich owe opowiadania powstawały.

Jaki los czeka wiedźmina? Czy dane mu będzie połączyć się z miłością jego życia? Czy ziści się złowieszcza przepowiednia i czy przetrwa świat ogarnięty morderczą wojną? Świat elfów, ludzi i krasnoludów. Ciri wpatruje się w wypukły relief przedstawiający ogromnego łuskowatego węża. Gad, zwinąwszy się w kształt ósemki, wgryzł się zębiskami we własny ogon. To pradawny wąż Uroboros symbolizujący nieskończoność i sam będący nieskończonością...

Grupa uzbrojonych terrorystów atakuje Sejm w momencie zaprzysiężenia nowego prezydenta RP. Elity polityczne, znajdując się w sytuacji ekstremalnej, pokazują swoje prawdziwe oblicze... PAńSTWO POZBAWIONE RZĄDU, RZĄD POZBAWIONY WłADZY, WłADZA POZBAWIONA SIłY!!!

Geralt, wyleczony przez driady z ran odniesionych w czasie nieudanego puczu na wyspie Thanedd, wyrusza na poszukiwanie przeznaczonego mu Dziecka Niespodzianki. Oprócz nieodłącznego Jaskra, trubadura i domorosłego filozofa, do kompanii wiedźmina przystępują: pełna temperamentu łuczniczka Milva, nilfgaardzki rycerz - koszmar ze snów Ciri, którego poszukująnajlepsi szpiedzy Cesarstwa, sprytny gnom zwiadowca, pięciu rubasznych krasnoludów oraz noszący się staroświecko i pachnący intensywnie ziołami cyrulik - osobnik jakby nie z tej bajki.

Świat Ciri i wiedźmina ogarniają płomienie. Nastał zapowiadany przez Ithlinne czas miecza i topora. Czas pogardy. A w czasach pogardy na powierzchnię wypełzają Szczury. Szczury atakujące po szczurzemu, cicho, zdradziecko i okrutnie. Szczury uwielbiające dobrą zabawę i zabijanie. Maruderzy z rozbitych armii, zabłąkane dzieciaki, wyrzutki, dziwna zbieranina stworzona przez wojnę i na wojennym nieszczęściu żerująca. Ludzie, którzy wszystko przeżyli, wszystko utracili, którym śmierć już niestraszna. Solidarni w biedzie i nieszczęściu, dla obcych mający zaś tylko to, czego sami od pogrążającego się w chaosie świata zaznali. Pogardę

Krew Elfów- pierwszy tom sagi o wiedźminie. Geralt wraz z Ciri osiadają w wiedźmińskiej warowni. Tam Dziecko - Niespodzianka uczy się jak walczyć, jak radzić sobie z mieczem i przeciwnikiem, ale Ciri ma też inne umiejętności, które przerażają nawet Vesemira. Przy jej magicznych zdolnościach pomoc czarodziejki okazuje się niezbędna.

Wiedźmiński kodeks stawia tę sprawę w sposób jednoznaczny: wiedźminowi smoka zabijać się nie godzi. To gatunek zagrożony wymarciem. Aczkolwiek w powszechnej opinii to gad najbardziej wredny. Na oszluzgi, widłogony i latawce kodeks polować przyzwala. Ale na smoki – nie. Wiedźmin Geralt przyłącza się jednak do zorganizowanej przez króla Niedamira wyprawy na smoka, który skrył się w jaskiniach Gór Pustulskich. Na swej drodze spotyka trubadura Jaskra oraz – jakżeby inaczej – czarodziejkę Yennefer. Wśród zaproszonych przez króla co sławniejszych smokobójców jest Eyck z Denesle, rycerz bez skazy i zmazy, Rębacze z Cinfrid i szóstka krasnoludów pod komendą Yarpena Zigrina. Motywacje są różne, ale cel jeden. Smok nie ma szans.

"Narrenturm" to pierwszy tom fantastyczno-historycznej trylogii, której akcja rozgrywa się na Śląsku w początkach piętnastego wieku. Autor kultowej sagi o wiedźminie udowodnił, że równie dobrze czuje się w odmiennej konwencji literackiej. Głęboka erudycja i dbałość o szczegół w połączeniu z mistrzostwem pióra sprawiają, że Śląsk z czasów wojen husyckich ożywa na kartach książki. Główny bohater, Reinmar z Bielawy, zwany Reynevanem, to postać całkowicie odmienna od wiedźmina: uczony zielarz i medyk, młodzieniec nieco naiwny, ale niezwykle sympatyczny. Reinmar nieustannie popada w kłopoty z winy swego romantycznego usposobienia. Zakochany w pięknej Adeli, żonie rycerza Gelfrada de Stercza, musiał ratować się ucieczką, kiedy bracia rycerza przyłapali go in flagranti. Tak rozpoczyna się epicka podróż Reynevana przez ziemie dawnego Śląska szarpanego wojną religijną z husytyzmem . W wędrówce tej Reynevan odwiedza miejsca, które nadal można znaleźć na mapach, spotyka autentyczne postacie historyczne, m. in. Zawiszę Czarnego (którego autor odbrązowił z właściwym sobie przewrotnym humorem),uczestniczy w prawdziwych historycznych wydarzeniach. Ścigany nie tylko przez żądnych zemsty braci Sterczów, ale też przez świętą Inkwizycję, Reynevan trafia w końcu do tytułowego Narrenturmu, czyli Wieży Głupców, średniowiecznego azylu dla obłąkanych czy po prostu myślących inaczej. „Pacjenci” tej instytucji to niezrównana galeria barwnych typów: spotykamy tu m. in. młodego Kopernika , głoszącego pochwałę systemu heliocentrycznego.

Wiedźmin nie jest rębajłą pokroju Conana. To mistrz miecza i fachowiec czarostwa strzegący moralnej i biologicznej równowagi w cudownym świecie fantasy. Z woli Sapkowskiego w ów świat pełen potworów i bujnych charakterów, skomplikowanych intryg i eksplodujących namiętności Geralt wnosi nasze problemy, mitologie i ówczesny punkt widzenia.

Jesienne Ekwinokcjum tegoż dziwnego roku przyniosło rozmaite znaki na niebie i na ziemi, które jakoweś klęski i nadzwyczajne zdarzenia niechybnie zwiastowały. Tuż przed północą zerwała się straszliwa zawierucha, zadął potępieńczy wicher, a pędzone po niebie chmury przybrały fantastyczne kształty, wśród których najczęściej powtarzały się sylwetki galopujących koni i jednorożców. Lelki dzikimi głosami wyśpiewywały konajączkę, zaskowyczała straszna beann’shie, zwiastunka rychłej i gwałtownej śmierci, a gdy przegalopował Dziki Gon i rozwiały się chmury, ludzie zobaczyli księżyc – malejący, jak zwykle w czas Zrównania. Ale tej nocy księżyc miał barwę krwi. W świątyni bogini Melitele trzy osoby śnią ten sam sen. „Krew na jej twarzy… Tyle krwi…” Bezlitośni zabójcy z Nilfgaardu są już na tropie Ciri. Ta zaś, ciężko ranna, powraca do zdrowia w zagubionej wśród bagien chacie pustelnika Vysogoty. W tym samym czasie drużyna Geralta, pokonując kolejne przeszkody, dociera wreszcie do ukrywających się druidów. Czy wiedźminowi uda się odnaleźć Ciri? Jaką rolę odegra osnuta legendą Wieża Jaskółki?

Tym razem arcymistrz polskiej fantasy cofa się do młodzieńczych lat Geralta, który stawia dopiero pierwsze kroki w wiedźmińskim fachu i musi sprostać licznym wyzwaniom. Uzbrojony w dwa runiczne miecze, zwalcza potwory, ratuje niewinne dziewice i pomaga nieszczęśliwym kochankom. Zawsze i wszędzie stara się przestrzegać niepisanego kodeksu, który przejął od swoich nauczycieli i mentorów. Jak to zwykle bywa, życie nie szczędzi mu rozczarowań - młodzieńczy idealizm raz po raz zderza się z rzeczywistością. Opowieść trwa. Historia nie kończy się nigdy… [lubimyczytac.pl]